enflasyon emeklilik ötv döviz akp chp mhp
DOLAR
7,5345
EURO
8,9835
ALTIN
411,42
BIST
1.542
Adana Adıyaman Afyon Ağrı Aksaray Amasya Ankara Antalya Ardahan Artvin Aydın Balıkesir Bartın Batman Bayburt Bilecik Bingöl Bitlis Bolu Burdur Bursa Çanakkale Çankırı Çorum Denizli Diyarbakır Düzce Edirne Elazığ Erzincan Erzurum Eskişehir Gaziantep Giresun Gümüşhane Hakkari Hatay Iğdır Isparta İstanbul İzmir K.Maraş Karabük Karaman Kars Kastamonu Kayseri Kırıkkale Kırklareli Kırşehir Kilis Kocaeli Konya Kütahya Malatya Manisa Mardin Mersin Muğla Muş Nevşehir Niğde Ordu Osmaniye Rize Sakarya Samsun Siirt Sinop Sivas Şanlıurfa Şırnak Tekirdağ Tokat Trabzon Tunceli Uşak Van Yalova Yozgat Zonguldak
İstanbul
Sağanak Yağışlı
13°C
İstanbul
13°C
Sağanak Yağışlı
Pazar Yağışlı
9°C
Pazartesi Parçalı Bulutlu
9°C
Salı Parçalı Bulutlu
14°C
Çarşamba Çok Bulutlu
14°C
Hürriyet'ten Ayşegül Usta'nın haberine nazaran: İstanbul Beşiktaş'ta eski sevgilisi bayan kuaförü Nazir Ilgın'ın bıçakladığı 29 yaşındaki hemşire ...
03.02.2021 10:36
Dolar, dünkü Fed faiz kararı sonrası beklentilere paralel gelen metin ve güvercin telaffuzlara karşın Powell'ın basın toplantısının akabinde sert ...
12.02.2021 17:24
Sıhhat Bakanlığı'nın günlük açıkladığı datalara nazaran, ülkede son 24 saatte yapılan 293 bin 770 testte 15 bin 204 şahsa Kovid-19 tanısı konuldu ...
10.02.2021 20:36
Çetin, Türkiye İstatistik Kurumu (TUİK) tarafından açıklanan vilayet bazında gayrisafi yurtiçi hasıla datalarına nazaran, Antalya'nın 2019'da ...
15.02.2021 13:36

Harekete geçmek üzerine

“Yapmam gereken her şeyi daima erteliyorum.” “Vermem gereken kararlar gözümü korkutuyor.” “Çevremdeki beşerler daima yakınıyor olmamdan şikayetçi …

Harekete geçmek üzerine
19.02.2021 20:12
0
A+
A-

“Yapmam gereken her şeyi daima erteliyorum.”

“Vermem gereken kararlar gözümü korkutuyor.”

“Çevremdeki beşerler daima yakınıyor olmamdan şikayetçi.”

“Yaşisimığım sorunlarda kendi sorumluluğumu göremiyorum.”

“Sürekli tekrarlayan lakin bir türlü tahlil bulamisimığım belirli başlı sorunlarım var.”

“Yaşisimığım birtakım problemleri ne yaparsam yapayım çözemeyeceğimi düşünüyorum.”

“Çevremdekilerin sorunlarımla ilgili bana sunduğu teklifler sonumu bozuyor, hiçbir şey sandıkları kisimar khadise değil!”

“Hayat kalitemi düşürse de birtakım meselelerimi olduğu haliyle kabullenmem gerekiyor, harekete geçmenin bir mantığı yok.”

Şayet üsttekilere emsal fikirlere sıklıkla kapılıyorsanız, sıkıntılarınıza tahlil üretmek için harekete geçmeyi ertelemek “işinize geliyor” olabilir.

Etrafımızda daima olarak bir şeylerden şikayet eden ve yaşisimığı zahmetlerle ilgili hiçbir sorumluluk almayıp, iş yerini, işverenini, eşini, annesini yahut babasını, ülkenin gidişatını ve hatta tüm insanlığın geldiği son noktayı sorumlu tutan bireylere denk gelebiliyoruz.

Durup bir düşündüğümüzde aslında bizim de bu şekil yakınmalarda bulunduğumuz ve sorumluluğu daima olarak bizim dışımızda bir şeylere atfettiğimiz durumların olduğunu fark edebiliriz.

Hatta üstte bahsedilen insan tipine “sinir olmamızın” bir sebebi de, o insanların kendi hayatlarıyla ilgili sorumluluk almayışlarının bize içten içe kendimizi hatırlatması olabilir.

Bazen şartlar o denli zorlayıcı olabilir ki, sahiden mümkün hiçbir tahlil yolu göremeyiz. Ne yaparsak yapalım mevcut durumda bir düzgünleşme sağlayamayacağımızı düşünürüz. Hele ki bu durumun kaynağı için işaret edebileceğimiz bir grup kişi ve ortamlar varsa, durumu düzeltmeye dair kendi gücümüzü büsbütün yisimsıma eğiliminde olabiliriz.

Bu noktisima aslında neye inanmayı seçtiğimiz, nasıl bir ömür senaryosu tercih ettiğimizi gösterir.

Kendimize sormamız gereken birinci soru ise:

“Yaşisimığım bu sorunun ortisiman kalkması halinde ne olacağını düşünüyorum?”

Tahminen, yanlış bir isimım atma endişesiyle her şeyi olduğu haliyle bırakmak bize daha inançlı geliyordur.

Tahminen, sorunun oluşumunda bize düşen hisse üzerine düşündüğümüzde yapmamız gerekenler gözümüzde büyüyordur.

Tahminen, muhtaçlığımız olan ilgiyi lakin yakındığımız vakitlerde aldığımızı düşünüyoruzdur.

Bu liste çeşitlendirilebilir.

Fakat genel olarak busdığında hepsindeki ortak nokta:

Harekete geçmek yerine yakınmanın bize dhadiselı yoldan bir çıkar sağlisimığı!

Yorulmaktan kaçınma, konfor alanının dışına çıkmama, gereksinimimiz olan ilgiyi alabilme, pişmanlıktan kaçınma vb. bu yararlar ortasında sıralanabilir.

Bu ikincil çıkarların çıkış noktası çocukluk yaşantılarımız yahut yetişkin hayatımızda edindiğimiz deneyimler olabilmektedir.

Örneğin;

Çocukluğumuzdan bu yana hiçbir işi kendi başımıza halledemeyeceğimiz inancıyla büyümüş olabiliriz.

Bu da nasıl olsa baş edemeyeceğimiz fikirsiyle problemlerimize bir tahlil aramayı hiç denemememize ve birilerinin gelip bizim için mevcut sorunu ortisiman kaldırmasını beklememize sebep olabilir.

Yakınarak ilgi çekebildiğimizi fark etmiş olabiliriz.

Bu hem çocuklukta hem de yetişkinlikte öğrendiğimiz bir davranış olabilir. Burisimaki değerli nokta ise, yakınmayı ilgi çekme usulü olarak kullanma sebebimizin çoğunlukla, çocuklukta muhtaçlık duyduğumuz ilgi ve sevgiyi alabilme konusunda yaşisimığımız ezaya dayanmasıdır.

Daima sıhhat meselelerinden yakınıp lakin bir türlü hekim denetiminden geçmeyen, iş yerinde kendi denetimlerinde olmisimığını öne sürdükleri sorunlardan yakınıp etrafındakilerden daima olarak bu bahiste anlayış bekleyen şahıslar bu kümeye örnek olarak gösterilebilir.

Burisima, sorunlu durumun ortisiman kalkması demek anlayış görebilmek için kullandığımız kaynağın tükenmiş olması demektir.

Örneğin, işimizle albüyüklı yaşisimığımız gerilim, kişilerarası münasebetlerimizi etkileyebilir ve biz bu gerilimi öne sürerek karşı taraftan bize anlayış göstermesini isteyebiliriz. Lakin bir yerden sonra bu durum kronik bir hale gelebilir ve biz yaptığımız her kusurun sonunda tekrar iş yerindeki gerilimimizi mazeret olarak sunup, bize anlayış gösterilmesini bekleyebiliriz. Bu noktisima, gerilimle baş etmek üzere daha tesirli sistemler geliştirip bu sorunumuzu çözmek pek “işimize gelmeyebilir”.

Zira işimizden yakınmayı kestiğimiz noktisima artık kişilerarası bağlantılarımızda sergilediğimiz kusurlu davranışlarımıza sunacak münasebetimiz ortisiman kalkmış olur ve biz davranışlarımızın sorumluluğunu biraz daha üstlenmek durumunda kalırız.

“Fedbüyükr” nitelemesinden vazgeçememek de, harekete geçememe sebeplerimiz ortasında gösterilebilir.

Bilhassa bizim kültürümüzde sıklıkla karşılaşılan bir durum da, fedbüyükr sıfatını kaybetme kaygısıdır. Fedbüyükrlık, elbette kişilerarası ilgilerde değerli bir yer tutuyor fakat fedbüyükr tavırların çok fazla yüceltilmesi, birden fazla vakit bireylerde “bencil olma” korkusuna sebep olabiliyor.

Çocukları için her türlü fedbüyükrlığı yapan lakin kendi gereksinimlerinin asla giderilmemesinden daima olarak yakınan anne babaları buna örnek olarak gösterebiliriz. Bir ebeveynin çocukları için yaptığı fedbüyükrlıklar hayli değerlidir lakin “fedbüyükr ebeveyn” olmak, kendi gereksinimlerimizi bütünüyle yok saymak, ertelemek manasına gelmemelidir.

Benzeri olarak, duygusal bağlantısında fedbüyükr eş rolünü üstlenen bir kişi de, kendisini, muhtaçlıklarını, isteklerini daima olarak ertelediği bir döngünün içesinde bulabilir. Kendi gereksinimlerini gidermenin ve biraz daha istekleri doğrultusunda hareket etmenin, “fedbüyükr eş” sıfatını yitirmesine ve hatta “bencil” olarak nitelendirilmesine sebep olabileceğini düşünür. Fakat günün sonunda karşılanmayan muhtaçlıkları sebebiyle çok sitemkar tutumlar sergilemekten de geri duramaz.

Bu noktisima, kişinin kelam konusu karı “fedbüyükr” sıfatı olmaktisimır, lakin bu sıfat kıymetine tahminen de çok daha doyumlu ve sağlıklı bir hayatı elinden kaçırmaktisimır.

Başarısız olma korkusu da daima yakınıp hiçbir halde harekete geçemeyişimizin sebepleri arasındisimır.

Mevcut sorunu ortisiman kaldırma potansiyelimizin olup olmisimığı konusunda asla emin olamayız. Fakat, güya “uygun kurallar sağlansa harika işler başaracağımız” izlenimi yaratmak, bize başarısızlık hissimizi sıhhatsiz bir yoldan da olsa telafi etme talihi verir. Bu noktisima “Ben olsaydım..” halinde başlayan cümlelerimize dikkat etmekte ve bunun yerine kendi şartlarımızda neler yapabileceğimize bakmakta yarar var.

Bütün bu öğrenmelerimiz ve burisima yer veremediğim daha bir birden fazla, çocukluğumuza yahut yetişkin zamanlarımıza ilişkin olabilir.

Lakin temelinde çoğunlukla, yerleşmiş bir başarısızlık, yetersizlik ve sevilebilir olmama hisleri göze çarpmaktisimır.

Pekala, yakınmayı bırakıp harekete geçmek için neler yapabiliriz?

Aşağıdaki iki soruya cevap vermekle başlayabiliriz:

Bu yakınma döngüsünden çıktığımız anda bizi nelerin beklediğini düşünüyoruz?

Bu beklentilerimiz ne kisimar gerçekçi?

Tahminen de bir sefer harekete geçtiğimizde bir daha asla durma talihimizin olmisimığını düşünüyoruzdur.

Tahminen de mevcut durumu iyileştirebilme gücümüzün olduğunu kabullendiğimizde yapmamız gerekenler gözümüzde büyüyordur ve hareketsizliğin inançlı alanında yani konfor alanımızda kalmayı tercih ediyoruzdur.

Tahminen de “ya daima ya hiç” mantığında tusı kalmışızdır. Mevcut sorunla eksiksiz bir biçimde baş edeceğimizden emin olana kisimar hiçbir şey yapmamayı tercih ediyoruzdur. Buna bir türlü başlayamisimığımız tez ve projelerimiz de örnek olarak gösterilebilir.

Bu liste çeşitlendirilebilir. Kıymetli olan sizin erteleme davranışınıza karşılık gelen size özel karşılığı bulmak.

Nasıl bir hayat istediğimizi sorgulayabiliriz.

Bunu yaparken isteklerimizin, gereksinimlerimizin peşinden gidemediğimiz, hareketsiz kalmayı tercih ettiğimiz bir hayatla; bu döngüden çıkıp amaçlarımız doğrultusunda isimım atmaya başlisimığımız bir hayatın karşılaştırmasını yapabiliriz.

İki senaryonun birbirinden farkları, her ikisinin de avantajlı ve dezavantajlı durumlarını kıymetlendirebilir, bu sayede hayatımızdaki önceliklerimiz üzerine düşünme fırsatını da ybüyüklarız.

Daha evvel de bahsettiğim üzere, mükemmeliyetçilik ve başarısızlık korkusu da erteleme davranışının en temel sebeplerinden.

Bununla baş etmek üzere, yapmamız gereken işi “başarılı hissedebileceğimiz kisimar ufak parçalara” bölebiliriz. Bu sayede ne tümüyle hareketsiz kalırız ne de hareketsizliğin inançlı alanını birden terk etmemiş oluruz.

Öğrenilmiş çaresizlik ise, harekete geçmemek için en çok lisana getirdiğimiz sebeplerimiz ortasında olabilir.

“Daha evvel çok denedim ancak olmisimı.”

“Biliyorum konuşsam da hiçbir şey değişmeyecek.”

“Emin ol aklına gelen her yolu denedim lakin olmuyor.”

Sorunlu durumu ortisiman kaldırmak isimına bir şeyler denemişizdir hatta kendimize nazaran hayli fazla çabalamışızdır lakin bir türlü üstesinden gelememişizdir. Olabilir. Hatta bir anlık çaresizlik hissine kapılıp bir mühlet hareketsiz kalmak da epeyce olağandır.

Lakin durumu olduğu haliyle kabullenmemizin ve bir daha hiçbir tahlil arayışına girmememizin altında çaresizlik hissimizin de ötesinde bir şeyler yatmaktisimır.

Buna örnek olarak, aylarca iş arayıp artık pes eden bir kişiyi gösterebiliriz. Bir yerden sonra artık ümitsizliğe kapılmak kaçınılmaz olabilir fakat işsizlik bizim için değerli bir sorunsa bir formda bu arayışa devam etmemiz beklenir.

Bununla birlikte bir yerden sonra “çalışmıyor olmanın” rahatlığına alışabilir ve kendimizi “zaten arasam da bulamıyorum” fikirsine inandırmayı tercih edebiliriz.

Bu noktisima, tıpkı yolları tekraren denemekten vazgeçip, farklı yollardan gitmeye cüret etmemiz gerekmektedir. Yaşisimığımız soruna emsal sorunlar yaşayıp, bunun üstesinden gelebilmiş şahıslardan esinlenmek de işimize yarayabilir.

Son olarak;

Yaşisimığımız sorun sayesinde neler kazandığımız üzerine düşünebiliriz.

Bir sorunun “kazanç” olarak nitelendirilmesi birinci başta anlamsız görünebilir. Fakat kendimize karşı dürüst olma hamasetini gösterdiğimizde, yakındığımız durumların bize dhadiselı yoldan bir şeyler kazandırdığını fark edebiliriz.

Bu çıkarlar;

ilgi, onay, takdir ve sorumluluklardan “muaf” bir hayatın rahatlığı olabilir.

Değerli olan, yakınmalar ve hareketsizlik sonucu elde ettiğimiz bu ikincil yararların bir son kullanma tarihinin olduğunu fark etmektir.

Bunu kabullenebildiğimiz noktisima, gereksinimlerimizi daha sağlıklı yollardan nasıl karşılayabileceğimiz üzerine gerçekçi bir formda düşünebiliriz.

Daima olarak süreksiz kaynaklardan talep ettiğimiz anlayış ve onayı kendi kendimize verebilmeyi öğrendiğimiz noktisima ise artık kendi hayatımızı yaşamaya başlamışız demektir.

Başlangıçta da söylediğim üzere;

Yaşisimığımız meselelerle ilgili neye inanmayı seçtiğimiz, nasıl bir ömür senaryosu tercih ettiğimizi gösterir.

ETİKETLER: , , , ,
Yorumlar

Henüz yorum yapılmamış. İlk yorumu yukarıdaki form aracılığıyla siz yapabilirsiniz.