enflasyon emeklilik ötv döviz akp chp mhp
DOLAR
7,5345
EURO
8,9835
ALTIN
411,42
BIST
1.542
Adana Adıyaman Afyon Ağrı Aksaray Amasya Ankara Antalya Ardahan Artvin Aydın Balıkesir Bartın Batman Bayburt Bilecik Bingöl Bitlis Bolu Burdur Bursa Çanakkale Çankırı Çorum Denizli Diyarbakır Düzce Edirne Elazığ Erzincan Erzurum Eskişehir Gaziantep Giresun Gümüşhane Hakkari Hatay Iğdır Isparta İstanbul İzmir K.Maraş Karabük Karaman Kars Kastamonu Kayseri Kırıkkale Kırklareli Kırşehir Kilis Kocaeli Konya Kütahya Malatya Manisa Mardin Mersin Muğla Muş Nevşehir Niğde Ordu Osmaniye Rize Sakarya Samsun Siirt Sinop Sivas Şanlıurfa Şırnak Tekirdağ Tokat Trabzon Tunceli Uşak Van Yalova Yozgat Zonguldak
İstanbul
Sağanak Yağışlı
13°C
İstanbul
13°C
Sağanak Yağışlı
Pazar Yağışlı
9°C
Pazartesi Parçalı Bulutlu
9°C
Salı Parçalı Bulutlu
14°C
Çarşamba Çok Bulutlu
14°C
Bakan Gül, farklı ülkelerde farklı tavır içerisine girilmesinin ikili standart olduğuna işaret etti. Tanınan iletileşme uygulaması WhatsApp ...
03.02.2021 21:48
Roka her mevsimde yetişen bir zerzevat olmasına ve yeşil sebzeler ortasında yararı en yüksek sebzeler ortasında yer almasına karşın bilhassa ...
25.01.2021 19:12
Sıhhat Bakanlığı 31 Ocak 2021 tarihli koronavirüs datalarını açıkladı. Türkiye'de son 24 saatte 141 bin 703 Kovid-19 testi yapıldı, 7 bin 719 ...
20.02.2021 10:00
Son devirde girdi maliyetlerindeki artış bahanesiyle fahiş zam yapan firmalara karşı hem devlet hem de vatandaş çabaya girişti. Ticaret Bakanlığı ...
14.02.2021 07:48

Karamsarlık bize ne kazandırıyor?

Geleceğe dair umutlanmaya korktuğunuz anlar yaşıyor musunuz hiç ya da sevildiğinize, kıymet gördüğünüze bir türlü inanamisimığınız anlar? Size …

Karamsarlık bize ne kazandırıyor?
19.02.2021 14:12
0
A+
A-

Geleceğe dair umutlanmaya korktuğunuz anlar yaşıyor musunuz hiç ya da sevildiğinize, kıymet gördüğünüze bir türlü inanamisimığınız anlar?

Size hayalini kurduğunuz şeyleri vaat eden insanlara daima kuşkuyla mi bbüyükrsınız mesela?

Hayalleriniz parmaklarınızın ucuna kisimar geldiğinde dokunup da gerçek olmisimıklarını fark etmekten korktuğunuz oldu mu hiç?

Bir şeylerin bizim için yeterli gittiğine inanamamak her ne kisimar kulağa anlamsız gelse de aslında birçoğumuzun deneyimlediği bir durum. Zihnimizi makus senaryolara hazırlamak ve bu senaryoların birer birer gerçekleştiğini görmek, akabinde yaşisimığımız hayata, bu “saçma düzene”, “kisimerimize” veryansın etmek, dışarıdan harikulade bir çaresizlik ve tükenmişlik imajı yaşatsa da, birçoğumuz bu çaresizlikten vazgeçmeye pek de istekli değiliz.

İş dünyasında bu durum, huzursuz olduğumuz bir iş ortamında çalışıyorken her mesai bitiminde şikayetçi olmak, yakınmak fakat bize sunulan her bir öneriyi şiddetle reddederek iş ortamımızı güzelleştirebilecek hiçbir isimım atmamak yahut bir türlü yeni bir iş arayışına girmemek halinde kendisini gösterebilir.

Zira bize nazaran içinde bulunduğumuz pozisyonu değiştirebilecek hiçbir tahlil yolu yoktur, dhadiseısıyla da çabalamak anlamsızdır, boş yere heveslenmemeliyizdir. Aklımızda artık ezberlemiş olduğumuz cümleler uçuşmaya başlar:

“Başka bir işe geçsem de fark etmez, bu beşerler her yerde var.”

“Konuşmaya çalışsam da değişen hiçbir şey olmaz.”

“Kendime uygun bir işi asla bulamayacağım, aslında ne istediğimi ben de bilmiyorum ki.”

“Dışarıdan her şey çok khadise görünüyor fakat sandıkları kisimar khadise değil, bir şeylerin düzeleceğini bilsem, ben de biliyorum zati ne yapmam gerektiğini.”

Bu cümlelerin hepsinde bir sonuca atlama, bir çeşit kehanette bulunma kelam konusu.

Daima olarak biz ne yaparsak yapalım işlerin bizim istediğimiz halde gitmeyeceğine dair bir “bilgimiz” var. Bu bilginin nereden geldiği sorusuna ise çoğunlukla mantıklı bir karşılığımız olamıyor ve “her vakit bu türlü değil miydi?” şekli genellemeler yaparak üstünü kapatıyoruz.

Kendimizi hapsettiğimiz kafesin anahtarı bir yerlerden çıkacak dehşetiyle bu çaresizliğimizin gerçekçiliği sorgulandığı anda, bütün o sorulardan koşarak uzaklaşmaya çabalıyoruz.

O denli ki bize teklif sunanlara karşı dayanılmaz bir öfke de çıkarabiliyoruz. Bize bir hbüyükret edilmişçesine köpürüyoruz, “o işler o denli senin bildiğin üzere değil işte” telaffuzlarıyla bize tahlil yolu sunan arkisimaşla bağlantı kanalımızı anında kesiyoruz.

Öfkelendiğimiz şey, gerçekten de bize teklif sunan insanların bizi anlamıyor, bize haksızlık ediyor olmaları mı pekala?

Güya biraz durup düşününce bunun altından daha diğer şeyler çıkacak üzere.

Mesela ybüyüklanma korkusu. Yakınma döngümüzün haklılığından birilerinin kuşku etmesi, o döngüyü sarsar. Durumu düzeltmek isimına bir şey yapmıyorken, bizi rahatlatan tek şey o mevzuyla ilgili yakınıp, bu yakınmalara anlayış görmektir. Birileri bize “ne kisimar da haklı olduğumuzu” söylediği sürece kendimizi harekete geçmeme konusunda özgür hissederiz zira çaresizliğimiz onaylanmış, tescillenmiştir. Lakin biri çıkıp da kurduğumuz senaryoda oynamaya alıştığımız çaresiz rolünde bir açık bulduğunda, istikrarımızı bozar, bizi rahatsız eder.

Tahminen de bizi öfkelendiren, içten içe nelerin üzerinde denetimimizin olduğunu bilmemiz lakin bu denetimi sağlamaya bir türlü cüret edemeyişimizdir. Hayatımız üzerindeki boşvermişliğimize öfkeleniyoruz tahminen de.

Çocukluktan bu yana birilerinin bizim için işleri khadiselaştırmasına alışmış olabiliriz.

Ya da tahminen daima olarak bir şeylerden yakınan, hiçbir şeyin yolunda gitmeyeceğine dair telaffuzlarda bulunan ebeveynlerimiz vardı ve biz de hadiselara daima karamsar gözle bakmayı tahminen de iyimserliği bir çeşit “aptallık” olarak görmeyi öğrendik.

Pekala, optimist bir bakışla, bir tahlil yolu olabileceğini kabullendiğimiz anda ne olacağını düşünüyoruz?

Gayretlerimiz sonucunda başarısızlığa uğrayıp hayal kırıklığı yaşamaktansa, alışılmışın inançlı alanında kalmayı tercih ediyor olabiliriz.

Evet, bu alıştığımız şey şayet ki çaresizlikse, çaresiz kalmak bir inançlı alan haline dönüşmüş olabilir.

Zira bir “çare”nin olduğu vakitte ne yapmamız, nasıl davranmamız gerektiğini bilemeyiz. Biz yakınmaya ve yakınmak için sunduğumuz münasebetlerin diğerleri tarafından da haklı görülmesine, onlar tarafından anlayış görmeye alışmışızdır.

Devanın olduğunu kabul etmek demek, hareket etme zaruriliği doğurur, bunun devamında da hayal kırıklığı yaşamayı göze almayı.

Bir başka sebep, en makûs senaryo içerisinde kendimizi inançta hissetme uğraşıdır. Şayet ki bir devanın olduğuna, işlerin tam da bizim istediğimiz biçimde gideceğine inanırsak, bunun aksi bir senaryo çıktığında karşımıza hazırlıksız ybüyüklanmaktan korkarız.

O yüzden mümkün en berbat senaryo içerisinde neler yapabileceğimizi, hayatımıza hangi kurallar altında devam edebileceğimizi tekrar tekrar düşünmek bizi rahatlatır.

En makûs senaryoda bile bir biçimde hayatta kalabileceğimizi görmek bize inanç verir.

Lakin tabi ki bunun da mümkün bir grup olumsuz sonuçları var.

Olumlu ihtimalleri görememe, olumluya yönelik hareket edememe, çabalamaktan kaçınma ve dhadiseısıyla senaryomuzu daha optimist bir hale getirebilecek fırsatları kaçırma.

Aslında tam da o en başında bahsettiğimiz, hiçbir şeyin değişmeyeceği, düzelmeyeceğine dair kehanetlerin gerçekleşmesi için uygun ortamı biz hazırlıyor üzereyiz.

Hayatta elbette bizim denetimimiz dışında gelişen durumlar olmuştur ve olacaktır. Bütün bu söylediklerim, her türlü olumsuzluğun önünü kapama ve hayatımız üzerinde tam bir denetim sağlama gayreti olarak algılanmamalı.

Esasen bütün o karamsarlığımızla yapmaya çalıştığımız şey, tam da bu: Hayatımızda mutlak bir denetim sağlamak.

Bizi her geçen gün daha da inançsız bir hale getiren, karamsarlığımıza daha fazla sarılmamıza yol açan şey de bu esasen: Sağlanması pek de mümkün olmayan mutlak denetim eforumuzun bir yerlerden daima patlak vermesi.

Bahsettiğim şey, yakınmalarımızın ardında aslında neye gereksinimimizin olduğunu uygun dinleyebilmek ve günün sonunda karşılaşacağımız sonucun ne olacağını bilmeden, belirsizliğe tahammül ederek olumluya yanlışsız, yaşamak istediğimiz hayata hakikat çabalamaya devam etmek.

ETİKETLER: , , , ,
Yorumlar

Henüz yorum yapılmamış. İlk yorumu yukarıdaki form aracılığıyla siz yapabilirsiniz.